تماشای عکس های بچه ها دنیایی را به روی ما می گشاید که از جنس کلمه نیست و از توصیف آن عاجزم.
اما می توان گفت این دنیا چیزی است شبیه خط های کج و کوله آنها و صراحت میخکوب کننده ای که آنها در انتخاب عنوان عکس هایشان دارند.
بچه ها روی پاکت هایشان برای ما گل و پروانه کشیده بودند ، یعضی از آنها جلوی اسم گیرنده ، کلمه عزیز را روی پاکت نوشته بودند. بعضی از آنها برای من نامه نوشته بودند و عکس هایشان را به زبانی دیگر توصیف کرده بودند. بعضی ها با عکس هایشان " شوق " را هم پست کرده بودند. و شوق آنها داخل پاکت کوچک پستی جای گرفته بود و از هزاران کیلومتر دورتر نفسهایش را حبس کرده بود تا به ما برسد.
احساس می کنم در شرایط فعلی بیش از هر زمان نیازمند آنیم که گاهی از دریچه نگاه کودکان به دنیا نظر افکنیم . حتی جامعه بزرگ عکاسی ما نیز به چنین نگاهی بیش از پیش نیاز دارد. چرا که صداقت گمشده ای را به ما نشان می دهد. چرا که دنیای کودکان خالی از رقابت های پوچی است که بزرگتر ها به آن می پردازند و گاهی همه چیز را از یاد می برند: حتی اخلاق را.
چهارمین جشنواره عکس کودک « آبرنگ » را با تبلیغاتی بسیار محدود آغاز کردیم و در مدت مققر در آیین نامه ( 15 مهر 86 ) 915 اثر از 220 عکاس کودک و نوجوان به دبیرخانه رسید، که این آمار رشد 128درصدی جشنواره را نسبت به دوره پیشین خود (402 عکس در جشنواره سوم ) نشان می دهد.
از همه بچه ها متشکریم.
اخبار مربوط به داوری، راه یافتگان به بخش مسابقه و نتایج نهایی متعاقبا اعلام خواهد شد.
کیارنگ علایی
دبیر جشنواره
پنجم آبان هشتاد و شش
